عملیات جابه ­جایی مواد به عنوان بخشی جدا ناپذیر در صنعت، همواره بخش اعظمی از هزینه­ ی شرکت­های بزرگ و کوچک را به خود اختصاص داده است.

استفاده از نیروی انسانی از متداول ترین و سنتی ترین روش­های ممکن جهت انجام عملیات جابه­ جایی می ­باشد که با به همراه داشتن معایب متعدد می­تواند به طور مستقیم در میزان بهره­ وری هر واحد تولیدی اثر گذار بوده و در عین حال سلامت کارکنان را مورد تهدید جدی قرار دهد.

به عنوان مثال جابه ­جایی قطعات سنگین در صنایع پرسکاری توسط نیروی انسانی می­ تواند احتمال بروز بیماری­هایی نظیر دیسک کمر را در فرد به طرز چشمگیری افزایش دهد، همچنین کاهش سرعت و دقت فرد در اثر خستگی هنگام جا­به جایی و یا بارگذاری محصولات نیز از دیگر معایبی است که می­ تواند در بلند مدت هزینه­ های گزافی را به هر واحد تولیدی تحمیل کرده و آنرا از چرخه­ ی رقابت حذف نماید.

امروزه جابه ­جایی با استفاده از نیروی ربات به عنوان روشی با مزایای متعدد از جمله دقت و سرعت عملکرد بالا، کاستن از ضایعات و جلوگیری از توقف پیاپی خط تولید، خستگی ناپذیری، انعطاف پذیری و شعاع دسترسی بالا... موجب شده است در کشورهای صنعتی و پیشرفته بالاترین نرخ استفاده از ربات­های صنعتی در حیطه جابه­ جایی محصولات قرار گیرد.

در کشور عزیزمان ایران نیز با توجه به کاربرد گسترده ربات­های صنعتی در حیطه جابه ­جایی مواد نظیر پالت گذاری، جا­به­ جایی­ های سریع محصولات کوچک (Pick and place) با استفاده از ربات­های دلتا ، صنعت پرسکاری... تولیدکنندگان به استفاده از این روش نوین جهت باقی ماندن در شرایط رقابت روی آورده اند.

Pin It
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4